O traxe de noiva

Enaguas

O traxe de noiva galega, é un traxe único.

Primeiramente, a Costureiriña, que xa é maior, tivo que se desprazar a Pontevedra, e visitar unha tenda que ten 107 anos, onde a súa aboa xa mercaba nela. A tenda ten un longo mostrador de madeira perfectamente encerado, rodeado de estantes cheos de tecidos de cores.

Alí a Costureiriña, maila futura noiva e a súa nai-irmán, elixen con agarimo as mellores teas…, pano negro da mellor calidade para o mantelo, veludo elegante para o dengue, liño exipcio para a fermosa camisa, guipur branco para a cofia, damasco verde para a saia, por suposto! a xogo coa gaita. Esquecinme de contar que a noiva é un pouco gaiteira!.

Tamén tivo que ir a Cambados, onde hai unha mercería excelente, podes atopar nela, unhas fermosas pasamanerías confeccionadas por unha avezada veciña de A Modia. Nesta ocasión a Carmiña, elixe uns adornos que semellan racimos moi apropiados co espírito da noiva. Despois as puntillas de Camariñas en branco roto, (no tempo da aboa eran crúas)… co entredós a xogo, converterán as enaguas nunha obra de arte, sen menosprezar as puntillas brancas que engalanarán a camisa…

O traxe de noiva xa está no ar, e leva a música incorporada, sona como A Alborada de Corcubión.

 

Advertisements

PulpoPop

Por Belén de Caldas

Ó carón do PulpoPop pasa o Río Sil, que enmudece ante o estrondo musical, máis convértese en luz reflectida do Sol e da Lúa, para lembrarnos que sigue ahí.

A herba ben cortadiña é o descanso daquel que saíu de currar,  e senta alí pra se deleitar. Seica… é autónomo e gana moito diñeiro, mesmo ten un piso.! Pero a música gústalle igual.

Namentres, a señora da limpeza, vixía con agarimo, que ningunha cabicha estrague o tapiz vexetal, e cun amable sorriso desempeña o seu traballo… Claro se pecharan as xanelas usarían os cinseiros… pero! vai moita calor…

Os Vips teñen moita sede, xa apuntaramos que vai moita calor, e convídanse uns a outros… É barra libre!

A todos, en xeral(nenos, maiores, vips ou non…) gústalles o Pulpo, por iso, as dúas, na cola da pulpeira de Carballiño, a familia está ó completo, nembargantes … no Pop … só os máis xóvenes moven os raxos… No PulpoPop haiche moito pulpo á feira!

O cantante reflexiona mentres non chega o seu momento…

―Pulpo ou Pop? That is the question.

 


Casa Marcelo

En Casa Marcelo, pelan os chícharos, pero non de calquera xeito, senón conservando as súas metades unidas. As patacas gracias a un artiluxio xaponés convértense en láminas de medio metro e os tomates son vítimas dun shock térmico, (técnica noutrora descoñecida polos Apaches), pra arrincarlle a pel a tiras sen estragar nadiña.

O piano é un instrumento, acariñado polas relucentes potas de cobre, e a melodía e somentes un “dolcisimo” chup chup .

O arroz non é arroz, é risotto, en non é S.O.S., senón Carnaroli… mamma mía! sona ben!. E mesmo e de cor verde, e non é alieníxena!, e as salsas son emulsións, e as emulsións saben a salsa… E o perexil fritido é unha obra de arte de difícil execución, pero de fermoso resultado.

Paco Jet non é un grupo de rumba catalana, aínda que os xeados bailan o seu ritmo, ficando nunha mousse fría despois de tanta festa.

As sardiñas moi coquetas elas, antes do servizo, pasan pola depiladora, e fanlles todo: media perna, axilas e inguas mesmo o bigote… cunha pinza sácanlles unha a unha todas as espiñas. Ultimamente estaban a maquinar en facerlles a eléctrica, máis abranda demasiado os tecidos.

Codium, coprinus e mastocarpus repasan latín nos anacos libres e cando lles chega a súa hora vólvense exquisitos!

Os espárragos viaxan en avión privado pra chegar ben fresquiños a súa representación. Mentres a vaca, que é galega e rubia, (máis non de bote), repousa macerada entre bagas de xenebreiro dos Highlands escoceses.

Ó comezo da función, os palitos de cebola… enganchan o comensal, e como remate as milfollas de vainilla son o mellor agasallo de cumpleanos que me poida imaxinar .

Casa Marcelo fantasía ou realidade? En calquera caso perfección… todo é o que parece, inda que non o sexa!.

 


Tango sen paz

Tango sen pazPor Belén de Caldas

Enamorouse dela mentres sonaba o disco de Marful. O fermoso tango, inundaba o cuarto, e fixo que o desexo medrara nel con máis intensidade, e así, ó unísono co acordeón, fundíronse os tres nun.

Mágoa que fora con este disco ―lamentábase el―, pois saíulle mal o conto, e o seu corazón ferido non soportaba escoitalo.

Xa pasaron máis de dous anos daquela historia, e todo hai que dicilo, xa voltou escoitar o disco con outras mozas, máis cando a solas escoita o tango, a emoción reaparece nos seus ollos en forma bágoas, e síntese coma el un “Tango sen paz”.

 


Panxoliñas de Padrón

As tías do meu pai, Angelita e María,  naceran a finais do século XIX. Como era habitual nesa época, tocoulles ser as solteiras da casa. Eran mulleres virtuosas, adicadas entre outras tarefas o coidado dos seus sobriños. Angelita era mestra e exercera o seu maxisterio, entroutros lugares, en Berdoias e en Freixeiro (no Val do Dubra). María era costureira, e  ía polas casas coas súa singer de manivela, facendo roupa a domicilio.

Atesouraban unha grande sabedoría popular, sabían refráns, contos, expresións hoxendía perdidas, tiñan amplos coñecementos de botánica, e cociñaban moi ben, aínda que, eran tempos de escaseza, e moi a miúdo había pouco que cociñar.

Pero o mellor de todo é que cantaban coma dous anxos, razón pola cal non faltaban nunca a ningunha novena nin a ningún ensaio do coro do convento de Padrón, e aínda que morreron hai anos, é máis! se neste intre viviran terían 140 anos, non sei como?, temos esta gravación dunhas panxoliñas cantadas por elas, con todo o seu amor, para que os seus descendentes nos deleitemos

Con emoción vola poño para que disfrutedes.

Preme eiquí para escoitalas   Panxoliñas de Angelita e María

Compostela 17 Decembro 2010


Tourón

PinzasTourón é o lique na pedra, e o sapo xigante na porta da casa, as pinzas de cores baixo a parra centenaria, e o mar de nubes o alcance das mans.

Unha vaca marela que come as hortensias, e o cans ceibes ladrando por ladrar. As chemineas de domingo botando fume, e a fervenza do Cerves berrando sen cesar.

Tourón é o silencio da noite, e as luces de lonxe das cidades, e a Lúa a traverso dun telescopio, e o tempo que pasa sen reloxio.

Tourón é un estado de ánimo, e ás veces de desánimo, máis sempre é, unha invitación á vida.


Brúxulas

Descalsiña pola Ría

Brúxulas

Por Belén de Caldas

O home que eu quero é aventureiro, regálame unha brúxula pra que non perda o norte, pero eu non teño rumbo, e non me fai falla.

A brúxula do amor, vai no meu bolso…, a cama de Sara apunta cara ó norte, a de Mila cara ó sur, a de Jorge xa verei, cando durma alí…

Eu navego, máis sen brúxula, Cabodeiro está a vista e Vilanova tamén, no este no oeste…, da igual, o chiringuito está aberto, si o sol non foi durmir..

El ten brúxula e mesmo lanterna, aínda que coma min, non ten rumbo.

Ás veces navegamos xuntos, máis el so quere tirarse pola borda, e eu lle digo ¡Tírate!, pero hoxe pensa que é mellor non deixarme soa, e eu penso que non quero que se tire. As nosas brúxulas apuntan na mesma dirección, pero agochánse na tilla da nosa dorna.

A brúxula do amor, vai no meu bolso, a miña cama apunta cara o norte, a súa … xa verei cando durma alí.