Arquivo por etiquetas: Illa de Arousa

Ortelinda

Ortelinda é unha dorna pelirroxa e ten pencas, por iso ten que levar unha pamela, cando está varada na praia, a súa pamela, é un toldo verde, mercado na ferretería de Pontecesures.

As dornas levan nomes de muller (a maioría), e ista, leva o nome da miña aboa materna. Ela tamén usaba un sombreiro de palla, cando camiñaba á beira do mar, pois tiña a pel moi branquiña, e senón enchíase de pencas. Todo hai que dicilo, estes paseos placenteiros, foron xa de maior, momento no que tivo algo de paz e tranquilidade, pois a súa vida foi moi dura e a súa infancia peor.

Por aciagas circunstancias da vida, tivo que emigrar a Galicia e traballar dende nena. Coñeceu eiquí o seu home José, tamén portugués coma ela, e tamén emigrado, el por motivos políticos, pois desertara do exército de Salazar, e tiña prohibida a volta o seu país. Casaron e tiveron tres fillos, máis enviuvou moi nova, e ela soa tivo que sacar adiante a toda a familia, e como o fixo? Peneirando trigo do país, e facendo fermosos moletes de estraperlo!

Cando pensaba nun nome para poñerlle á miña dorna, deseguida lembreime de Ortelinda,  e gustoume a idea de que finalmente atopara un repouso ben merecido, peneirando as augas da Ría deixando fermosos ronseis.

A Ortelindiña navega pola Arousa!

 

Advertisements

Volta Á Illa

Navegar, con “xicaflex”, e chapa marina, coa miña amiga.

Abandonar se a marea non convence; abandonar para conversar cos amigos…

Abandonar tamén se a marea vai para Cambados.

Conquistar Areoso! , senón hai motín a bordo.

Revisar os tres pés do con.

Visitar As Torres Xemelgas de Vilanova…

Abarloar se hai tempo,  no Cabodeiro.

Avante toda! ó Monte Lobeira…

Atopa-los arroases, benditos roedores! de xardas…

Pása-la pasante

Fondear en Lavanqueira! (Se hai paella, e senón tamén…)

Dar voltas Á Illa , por fóra! e por dentro! e quedar soa no centro…


Ambiguos neghoçios

Ambiguos neghosios

Por Belén de Caldas

Paseando ó carón da miña praia preferida, atopei un cartaz nunha leira que dicía “ SE VENDE”. De súpeto o meu maxín empezou a funcionar, pensei que nesa tiriña de terra podería chantar unha casiña de madeira ou unha roulotte ou unha tenda de campaña… por suposto todo totalmente ilegal,  pero como o resto de veciños teñen os seus alboios… eu tamén apúntome. Xa estou a ver ó meu xardín co chinchorro é a barbacoa ó ladiño da Ría de Arousa, así que collo o móbil e chamo. Reproduzo a conversa:

―Ola! chamaba polo anuncio… (un silencio noutro lado)  – penso que o millor trabuqueime de número…  entón aclaro –  o anuncio di, que se vende unha leira á beira da praia.

―Si –resposta a señora y non di nada máis.

―Podería informarme?

―E que información quere ? (Madre mía que ghanas de façer neghosios ten !! –penso eu―

―Pois dígame os metros que ten, o que piden por ela…

―Resposta― Un ferrado.

―Pero… Canto é un ferrado?

―Pois 900 m2 máis ou menos. (Máis ou menos… cánto será? – me pregunto―)

―É non me podería informar de máis cousas?  (Empezo a de desesperarme porque non di o prezo)

―Ten pozo –asevera―

―Que ben!, xa non hai que carrexar baldes de auga… É ten luz?

―Non, luz non ten.

―Da igual,  Poñemos velas!  ( eu río)

―Ou podes poñer cunchas de vieira con aceite e mecha … ―di ela― ( ela tamén rí)

Sigo sen saber o prezo , e continúo a conversa…

―E alí…? Pódese construír?

―Pois non. Aínda non, pero estamos a esperar que en un ano ou dous, se aprobe un plan no concello e despois vaise poder.

A miña cabeza dime : (Dubido moito que alí se poda construír… máis ben penso que tódolos alboios da zona farannos desaparecer… )

Volvo a preguntar.

―E, non me podería dicir canto pide por ela?

―Pois.., dime ti, canto cres que pode valer?

―Pois non sei –resposto― e que eu …, nunca merquei unha leira e non teño nin idea

―Pero dáste conta ,que nesa zona terá moito valor… pois é un bo lugar

―Si señora, claro que si, supoño que valerá moito. E, podería dicirme canto?

―Pois dábanme 80.000 pero non os quixen,  pido 100.000 Euros.

Quédome xeada e digo:

―Ai… que mágoa ! , si os tivera ¡¡¡¡¡¡ mercáballa!!!.

―Ai… si os tivera eu! xa, non cha vendía― resposta ela.


A regata do Bao

 

Na regata do Bao as dornas están varadas na area de cantos rodados. As súas pezas desmontadas. O pao, a caña e o temón descansan sobre a dorna. As velas, as drisas e os participantes esperan a uns metros de distancia, a que o xuíz dea a orde de saída.

Os que saben, están calados, o teñen claro.

Eu son novata, e aínda estou a repasar coa Sara, o reparto de tarefas. Eu subo primeira levando a vela e as drisas, amuro a vela, enfío a ostagha no pao e amarroa ás drisas, e ti namentres empuxas a dorna sobes e colocas o temón e a caña.

Feito isto, entre as dúas colocamos o pao. Despois envergho eu, todo hai que dicilo que o nó do oito é a miña especialidade, e coloco os arrocamentos. E alá imos. Coa Sara de patrona e eu de proel.

É levas o plano da regata? Que tontería ! acordarme disto, se total non imos ir de primeiras ( a verdade é que ás veces son optimista)…

Á planificación é excelente. Á realidade e outra. O xuíz baixa o banderín, e óese a bugina. Como posuídos pólo demo os dorneiros corren cara as súas dornas. Polo de agora todo vai mais ou menos a pesares que estamos rodeadas de dornas, os da Doa xa chocaron cós da Jatiña. Os da Zenaida discuten entre eles. Nos imos ben, a vela esta amurada, o pao colocado en candela, pero temos problemas co temón, de repente racha o fiel e quedamos empantanadas – eu non quería abandonar, porque era a miña ilusión participar, pero sen fiel e imposible meter o temón Vemos, como case todos xa partiron , pero eu non me dou por vencida e seguimos tentando arranxar o noso. De repente un amable bañista, axúdanos dende fóra da dorna, e entre os dous conseguimos encaixa-lo temón, despois driso, a vela elévase, axudo a casar a escota, e a patrona pon rumbo cara A Ponte.

Ir entre os últimos ten as súas vantaxes, o espectáculo e marabilloso, unhas corenta dornas, coas súas velas de cores desfilando baixo da Ponte da Illa rumbo a Lavanqueira, semella unha serpe reptando pola ría de Arousa. A Bazarra vai de primeira, competindo coa Noelia que lle sigue de preto, os da Pelijata tampouco quedan atrás…

Os madrileños ca Pedra Madruga van por libre, e deciden esperarnos, cambiamos o rumbo, cara o Bohido e alí veñen, viramos outra vez cara o Carreirón, e alí están detrás. Pareceume oír que un, lle dicía o outro. ¡Siga a esa Dorna!.

Chegando a Lavanqueira atopámonos, cos primeiros, que xa están a dar a súa segunda volta. Que depresión !. Nos imos aínda na primeira.

Volvemos cara A Ponte. Agora levantouse ventiño fresco, e inda por riba unha lancha a motor a toda pastilla, pásanos pólo lado xusto debaixo da Ponte, cando estamos a sacar a vara de portar, e case envorcamos. Somentes foi un susto…

Dirixímonos ó Cabodeiro , a derradeira boia do circuíto , un vento norte forte fainos bulinar e inclínase a dorna , de súpeto, hai que facer banda para equilibrar, e A Sara empeza a coller medo.

―Paramos é collemos rises?

― Eu respondo―. Aguanta un pouquiño, que xa non queda nada… ¡Que valor teño as veces! (a verdade que eu estaba esgotada,  facendo banda e turrando da escota, pero o esforzo pagou a pena). O final conseguímolo e chegamos. Inda que só fixemos o circuíto unha vez.

A entrega de trofeos é xenial, por suposto os catro primeiros teñen premio.

Para todo o mundo hai a lo menos una camiseta de agasallo, máis na sección de premios especiais , sempre hai sorpresas, por exemplo, Á dorna coa tripulación máis xoven déronlle un premio, e así … e como me vin recollendo o trofeo da Carminha por ser a única dorna con tripulación enteiramente feminina.

Que cousa! un trofeo por ser muller. Está ben que mo lembren porque ás veces son un pouco macholo.